به گزارش روابط عمومی حوزه هنری انقلاب اسلامی، هفتاد و پنجمین جلسه «بیهقی‌خوانی» ۴ آبان ماه با حضور زهیر توکلی در سالن سلمان هراتی برگزار شد.

 این جلسه که تقریبا با روز بیهقی، اول آبان ماه، مقارن شده بود، به ماجرای به‌روز شدن قرارداد صلح میان غزنویان و ایلک خان‌ها اختصاص داشت.

زهیر توکلی که مدرس سلسله جلسات بیهقی‌خوانی در حوزه هنری است، گفت: در کتاب‌های تاریخی، گاه از یک واقعه و حادثه روایت‌های متعددی از راویان مختلف را شاهد هستیم که ممکن است دارای جزئیاتی متفاوت باشند و این شیوه روایت مستند تاریخی است بنابراین زاویه دید اصلا در آن مطرح نیست.

این مدرس درباره شیوه روایت بیهقی به این نکته اشاره کرد که بیهقی از پدیده فاصله می‌گیرد تا ببیند در آن واقعه چگونه می‌تواند از طریق چند راوی به نتیجه مشخص برسد. او پایان باز ندارد و به همین دلیل هم کتابش بیشتر شبیه داستان و قصه است.

او همچنین یادآور شد که شیوه روایت بیهقی متفاوت از دیگر کتاب‌های تاریخ است و بیشتر خاطرات بیهقی یا دیگر افرادی که اهل دربار هستند را بازگو می‌کند.

توکلی همچنین در بخش دیگر این جلسه بر این نکته تاکید کرد که بیهقی با فرض دانایی مخاطب، تاریخ را بازگو می‌کند و بیشتر برای درباریان هم دوره خود، وقایع را روایت کرده است. ابوالفضل بیهقی ادعا کرده که می‌خواهد با نگارش تاریخ بیهقی، تاریخ‌ پایه‌ای بنویسد که برای آینده باقی بماند در حالیکه اصلا اینگونه نیست و توالی زمانی را در این کتاب نمی‌بینیم.

این پژوهشگر همچنین با بیان اینکه مورخ چندان به جزئیات نمی‌پردازد اظهار کرد که بیهقی خاطرات را با جزئیات زیاد مطرح کرده ولی به وقایعی مثل قحطی خراسان در آن برهه از تاریخ هیچ اشاره‌ای نکرده است.

او در پایان به این نکته پرداخت که نثر فارسی بعد از دوران بیهقی گرایش به نثر مسجع، تشبیه و استعاره پیدا کرد و پیچیده شد، ضرب‌المثل عربی وارد شد و تلمیح به آیات و احادیث نثر را شبیه شعر کرد.